Lang niets meer van ons laten horen (sinds Arizona), maar nu dan toch weer een post op onze blog. Het is een beetje een gekke winter, met ontzettend veel sneeuw in november - we konden voor Thanksgiving al skien - maar daarna regen, regen en veel te zacht weer. Gelukkig was die november sneeuw genoeg om er toch een goed skiseizoen van te maken. Vorig jaar gingen we telkens naar Snoqualmie Pass, dit jaar hebben we een seizoenskaart voor het serieuzere Stevens Pass. En we zijn nu al wel zo'n tien keer geweest. Dat wil zeggen, ik (Roelof), meestal met Nathalie, Juliette en Sebastian (alledrie), of soms ook met twee of slechts een van de drie. We kunnen de rit (80 mijl heen en 80 mijl terug) nu al zo'n beetje dromen: Monroe, Starbucks, Sultan, Startup, Goldbar, Skykomish, Stevens Pass. En terug. Nathalie en Juliette zitten tijdens de rit meestal te breien of te borduren, met op de radio een cd van Abba of een luister-CD van Doorntroosje.
En dit seizoen is het de doorbraak van Sebastian: hij gaat behoorlijk goed van alle blauwe pistes af. Vindt het alleen soms nog een beetje eng. Nathalie en Juliette zijn meestal al ver vooruit.
Het allerbelangrijkste is nog niet gebeurd: de baby is nog niet geboren. Bianca heeft het zwaar en zo'n zaterdag waarbij ik de hele dag met alle drie op pad ben (zoals vandaag) geeft haar de gelegenheid wat uit te rusten. We hopen wel dat hij/zij gauw komt. Natuurlijk.
Op de foto's hieronder zie je Sebast aan het werk. Op de middelste foto ook de twee meisjes op de achtergrond. Ver vooruit alweer...
No comments:
Post a Comment